"Σ' εσένα μιλώ, ναι εσύ που κρύβεσαι, που γυρνάς την πλάτη και δεν δίνεις σημασία.
Εσύ που τόσα χρόνια πέρναγες όμορφα, πλούσια στην υγεία των κορόιδων χωρίς ήθος, χωρίς φραγμούς, αδίστακτος όπως πάντα,
Σε εσένα μιλάω που τόσα χρόνια πλούτιζες εις βάρος μας.
Σ' εσένα μιλάω που...
με κυνήγησες, με χλεύασες, με χτύπησες, με ποδοπάτησες.
Σε εσένα μιλάω,
που δεν άφησες να πάρω αέρα, δεν άφησες να δω πίσω από τον τοίχο, που ότι έκανα καλώς καμωμένο δεν σ άρεσε.
Σε εσένα μιλάω
που ψήφισες αυτά τα μικρά υποανάπτυκτα ανθρωπάκια, που ανέβασες ψηλά
για να με κυβερνήσουν, να με καθοδηγήσουν, να μου δώσουν πνευματική τροφή να μου δώσουν επίπεδο, να μου δώσουν ελπίδα!!
Και χα! Σου δώσανε λεφτά!
Πολλά λεφτά, δόξα, ανηθικότητα, γκλαμουριά, ακριβά σπίτια, ακριβά αυτοκίνητα.
Σε εσένα μιλάω
μικρέ άνθρωπε, που μόλις με έβλεπες τα μάτια σου σκοτείνιαζαν, το χαμόγελο σου χαμόγελο εκδίκησης.
Σε εσένα μιλάω
που τόσα χρόνια έτριβες τα χεριά σου όταν με έβλεπες, "στην υγεία του κορόιδου" έλεγες.
Σ' εσένα μιλάω
που μια νύχτα κόντεψες να πάθεις εγκεφαλικό όταν έμαθες ότι δεν ψηφίζω τα μικρά αστεία ανθρωπάκια. Κόντεψες να με φας γιατί δεν ήμουν σαν και σας, δεν εξυπηρετούσα συμφέροντα.
Σε εσένα μιλάω,
που με μια κίνηση με έριξες στην άκρη της ζωής γιατί δεν είχα την ματιά την δικιά σου, η δική μου ήταν ξεκάθαρη , γαλήνια, η δικιά μου απλωνόταν στον ουρανό και έβλεπα πίσω από τα σύννεφα.
Σε εσένα μιλάω
που μόλις με είδες να κάνω τον σταυρό μου πήγες να με σκοτώσεις, με έφτυσες, με ποδοπάτησες,
Σε εσένα μιλάω
Που "ανατρίχιασες" όταν έμαθες ότι τραγουδούσα τον Εθνικό Ύμνο.
Αυτός είμαι εγώ!!
Ποιος είμαι εγώ? Μα δεν είναι για γέλια να ρωτάς?
Αλλά αφού θες να ακούσεις θα σου απαντήσω, θα ικανοποιήσω την περιέργεια σου μικρέ απαίδευτε υπάνθρωπε.
Με έχεις συναντήσει πολλές φόρες και πολλά χρόνια πίσω. Και θα με συναντάς συνεχεία και όσο μπορώ θα αντιστέκομαι.
Και με το ένα γόνατο κάτω, εγώ θα αντιστέκομαι εναντία στα κρυφά τα πονηρά σου σχέδια
Ποιος είμαι εγώ??
Εγώ είμαι αυτός που ξυπνάει το πρωί και πάει ήσυχα στην δουλειά του για να πάρει έναν απλό μισθό, ένα μισθό του τίποτα. Ίσα ίσα να τα βγάζει πέρα, να επιβιώνει.
Εγώ είμαι αυτός που έτρεχε κάποτε στα βουνά για να πολεμήσει τους εχθρούς.
Εγώ είμαι αυτός που έχυσε το αίμα του για να μπορείς εσύ να ζεις ελεύθερος και να κάνεις τις βρομοδουλειές σου.
Εγώ είμαι ο Κουκίδης ο απλός Eύζωνας που τυλίχθηκα με την Γαλανόλευκη και έπεσα από τα βράχια της Ακρόπολης για να μην την παραδώσω.
Εγώ είμαι ο Έκτορας, ο Παναγιώτης, ο Χριστόδουλος, ο Ηλιάκης , ο Σαλμάς.
Εγώ είμαι αυτός που με το άλογο του έτρεχε πάνω κάτω στα τείχη και στα κάστρα της ΘΕΟΥ ΠΟΛΗ και υπερασπιζόμουν με νύχια και με δόντια αυτά.
Ποιοι είναι όλοι αυτοί?? Ψιλά γράμματα ε?? δεν είναι για σένα το ξέρω.
Εγώ είμαι αυτός που δεν πήρα την σειρά του συνανθρώπου μου στο λεωφορείο αλλά περίμενα καρτερικά να έρθει η δική μου.
Εγώ είμαι αυτός που ο Μεγαλοδύναμος δεν μου έδωσε μπράτσα, δύναμη, ομορφιά, αλλά δίνω κάθε μέρα τον αγώνα μου για την επιβίωση, πάνω σε ένα καροτσάκι , ή με ένα απλό λευκό μπαστούνι κοιτώ την ζωή.
Εγώ είμαι αυτός που κάποτε είχα όνειρα για την ζωή αλλά του κόπηκαν στην μέση χωρίς λόγο.
Εγώ είμαι αυτός που από μικρό παιδί έμαθε να σέβεται τον συνάνθρωπο του, να του αρέσει η αλήθεια και να την λέει, εγώ είμαι αυτός που στο άκουσμα του Εθνικού Ύμνου νιώθει αυτή την όμορφη ανατριχίλα να διαπερνά το κορμί του.
Εγώ είμαι αυτός που σε κάποια πόλη του εξωτερικού κύλησε ένα δάκρυ όταν ένιωσε στα μάτια των ξένων την κατάντια του να λέγεσαι Έλληνας!!!!!!!!
Εγώ είμαι αυτός που πληγώθηκε, εγώ είμαι αυτός που σκοτώθηκε για να κοιμάσαι εσύ ελεύθερος, άνετος, χαλαρός,
Εγώ είμαι αυτός που κάπου σε ένα βουνό, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα φυλάω το σημείο για να μπορείς εσύ ήσυχος να με βρίζεις.
Εγώ είμαι αυτός που κάπου κάπου διαβάζει και κάποιον Έλληνα συγγραφέα ή ποιητή γιατί κάτι έχει να του πει, και όχι αυτά τα σκουπίδια που βλέπετε εσείς.
Εγώ είμαι αυτός που πήγα και μάζεψα λεφτά για να μην πέσει το σπίτι του Εθνικού μας ποιητή γιατί το κράτος το είχε ξεγράψει,
Εγώ είμαι αυτός που πήγα και έδωσα την μάχη στις φωτιές όταν εσύ και η παρέα σου είχατε κανονίσει και είχατε μοιράσει ήδη την γη.
Εγώ είμαι αυτός που τα μάτια του θαμπώσανε από τα δάκρυα όταν έπεσε το ελικόπτερο εκείνη την βραδιά.
Εγώ είμαι αυτός που τιμά και δοξάζει τους ήρωες που εσύ ξεφτίλισες.
Εγώ είμαι αυτός που φυλάει το πανί και νιώθει ολοκληρωμένος, ενώ εσύ το έκαψες το κυνήγησες το έπνιξες.
Εσύ που το είπες απλό πανί ενώ εγώ το λέω Σημαία.
Εγώ είμαι αυτός που πέφτω στα νερά της μαγικής θάλασσας του Αιγαίου γιατί η πατρίδα το προστάζει .
Εγώ είμαι αυτός που κάποτε, 300 ήμασταν θαρρώ, και πέσαμε υπέρ βωμών και εστιών.
Εγώ είμαι η μάνα που δίνει την ευχή στα παιδιά της να γίνουν καλοί άνθρωποι στην κοινωνία.
Εγώ είμαι ο πατέρας που κάθε μέρα δίνω τον αγώνα μου για να μεγαλώσω και να δω να προοδεύουν τα παιδιά μου,
Αλλά όχι βέβαια με τον τρόπο που προόδευσες εσύ.!!!!!!
Τώρα όμως ήρθε η ώρα να πληρώσεις!!
Και θα πληρώσεις. Ήρθε η ώρα να κάνουμε τους λογαριασμούς μας.
Ήρθε η ώρα να σου κάνω αυτές τις ερωτήσεις που τις κρατούσα τόσα χρόνια μέσα μου.
Με ποιο δικαίωμα μου καταστρέφεις την ζωή μου?
Με ποιο δικαίωμα καταστρέφεις την ζωή των παιδιών μου?
Με ποιο δικαίωμα παραδίνεις την χώρα μου στα αρπακτικά,
Με ποιο δικαίωμα μου καταστρέφεις την Άγια γη μου,
Με ποιο δικαίωμα μου καταστρέφεις τον αέρα που αναπνέω?
Με ποιο δικαίωμα με κάνεις να ντρέπομαι που είμαι Έλληνας??
Εσύ δεν ήσουν που με κορόιδευες όταν σου έλεγα ότι δεν πιστεύω στην πολιτική.
Εσύ δεν ήσουν που στηνόσουν από νωρίς στα κομματικά γραφεία για να δεις ποιος βουλευτής βγήκε για να πας να προσφέρεις τα σάλια σου, να γίνεις ένα με το πάτωμα για να μπορείς να εξυπηρετήσεις τα συμφέροντα σου?
Με ποιο δικαίωμα αφήνεις και μιλάνε έτσι για την πατρίδα μου αυτοί οι άπλυτοι, οι άξεστοι, αυτοί που αιματοκύλησαν τον κόσμο??
Επειδή εσύ, είσαι ένας τιποτένιος, χωρίς ιερό και όσιο, χωρίς ήθος, που θέλει όλα να τα ξεπουλήσει, που δεν πιστεύει σε θεό ούτε σε άνθρωπο, εσύ που είσαι ένας προδότης, ένας νέος Εφιάλτης, εσύ που πιστεύεις σε κερκόπορτες και θεός σου είναι η μισαλλοδοξία, το χρήμα, το σκοτάδι, η ανηθικότητα και η ψευτιά.
Αλλά όχι. Είμαι απέναντι σου.
Θα πληρώσεις για τις χαμένες πατρίδες, θα πληρώσεις για την προδοσία του Έθνους,
Θα πληρώσεις για τα δεινά μου, θα πληρώσεις για τα δεινά των παιδιών μας, θα πληρώσεις για τα δεινά των συμπατριωτών μας.
Ποιος είμαι εγώ??
Είμαι ο Κώστας, ο Χρήστος, ο Γιώργος, ο Σωκράτης, η Κατερίνα, η Μαρία, ?? είμαστε πολλοί.
Και έρχονται χιλιάδες !!!!!!!!!!"
http://trelogiannis.blogspot.com/
Αν σε καταφέρουν να ρωτάς λάθος ερωτήσεις, δεν χρειάζεται να ανησυχούν για τις απαντήσεις.
Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2010
«Τον νου σου ρε! Στο μυαλό είναι ο στόχος.»"
"«Δεν συμφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπιστώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»Με αυτή την αυτονόητη ελευθερία λόγου μεγάλωσε η δική μου γενιά. Τόσο αυτονόητη, που ποτέ δεν κατάλαβα την μάνα μου κάθε φορά που εναντιωνόμουν σε καθηγητή στο σχολείο, που μου ‘λεγε «μην μιλάς, θα σε διώξουν, μην μιλάς θα σε κόψουν». Και θύμωνα ακόμα περισσότερο μαζί της και...
φωνάζοντας της έλεγα:
«Aυτός δηλαδή θα είναι ο αντίλογός τους στις δικές μου απόψεις, η τιμωρία; Αν δεν έχουν επιχειρήματα για να με αντικρούσουν θα καταφύγουν στη βία της εξουσίας; Αν δεν μπορούν να κάνουν διάλογο μαζί μου θα με φιμώσουν για παραδειγματισμό;»
«Εγώ για το καλό σου το λέω, για να έχεις το κεφάλι σου ήσυχο» μου απαντούσε και έσκυβε στη δουλειά της.
Ποτέ δεν φοβήθηκα την εξουσία και την τιμωρία της, δεν έσκυψα το κεφάλι σ’ αυτήν. Η τιμωρία τους θα ήταν έπαινος για μένα και φόβος γι’ αυτούς.
Η αλαζονεία της εξουσίας επιβάλλεται με τα όπλα. Ορατά και αόρατα.
Εξουσία και αντιεξουσιαστές. Οι δύο άκρες του κύκλου που ενώνονται, για να γίνουν ένα.
«Τον νου σου ρε! Στο μυαλό είναι ο στόχος.»"
http://mediasoup.gr/
Το κλασικό δίλημμα «μάχης ή φυγής» (fight or flight)
"Η υποχώρηση μπροστά σε κινδύνους που ξεπερνούν τις δυνάμεις μας είναι λογική πράξη και ψυχοσυναισθηματικά αιτιολογημένη. Η τάση φυγής από ανεπιθύμητες καταστάσεις ή πρόσωπα αποτελούσε και αποτελεί μια αρχέγονη και συνάμα σωτήρια γνώση και ικανότητα του ανθρώπου από τις εποχές ακόμη που «γυμνός και αδύναμος» είχε να αντιμετωπίσει και ισχυρότερα, και ταχύτερα...
και πιο μεγαλόσωμα από αυτόν ζώα στην καθημερινή του πάλη για την επιβίωση στον πλανήτη μας.
Καθημερινά δημιουργούνται σε όλους μας καταστάσεις και προκύπτουν σε μετωπική αντιπαράθεση απειλές και κίνδυνοι που επιλέγουμε να αποφύγουμε με τη φυγή. Το κλασικό δίλημμα ήταν και παραμένει σχεδόν αναλλοίωτα ταυτισμένο με το σύνδρομο «μάχης ή φυγής» (fight or flight). Πέρα, όμως, από συγκεκριμένες και αντικειμενικά επιβεβαιωμένες καταστάσεις ή πρόσωπα που μας απειλούν υπάρχουν και συμβολικές καταστάσεις, ψυχολογικές και ψυχοσυναισθηματικές που αναγκάζουν το άτομο να επιλέξει όχι τη λύση της αντιπαράθεσης, της εμπλοκής ή συμπλοκής αλλά τη λύση της φυγής...
Ένα θεμελιακό ψυχολογικό ερώτημα που διαφοροποιεί την υγιή από την παθολογική «τάση φυγής» σχετίζεται τόσο με τη σοβαρότητα του κινδύνου όσο και με τη συχνότητα με την οποία ένα συγκεκριμένο άτομο διαλέγει τη φυγή από ανεπιθύμητα πρόσωπα και ανεπιθύμητες καταστάσεις. Οι σύγχρονες συνθήκες ζωής, χωρίς να θυμίζουν την ωμή πρόκληση της ζούγκλας, ενέχουν σημαντικά στοιχεία κινδύνου, δημιουργούν σωρεία συμβολικών συγκρούσεων μεταξύ ατόμων και ομάδων, φορολογούν αδιάκοπα την προσωπικότητα και την ψυχική μας ισορροπία. Φυσικά ο σύγχρονος άνθρωπος παράγωγο της βιομηχανικής και καταναλωτικής κοινωνίας διαθέτει τους απαραίτητους μηχανισμούς άμυνας για λειτουργία και επιβίωση στις απαιτήσεις των ψυχολογικών-κοινωνιολογικών-οικονομικών δομών μέσα στις οποίες ζει και εργάζεται.
Προσωπικές εμπειρίες
Με λίγη καλή προσπάθεια πιστεύω ότι ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να απαριθμήσει αμέτρητες περιπτώσεις στις οποίες αντιμετωπίζοντας συμβολικούς κινδύνους ή και ψυχολογικά προβλήματα προτιμήσαμε να μην εμπλακούμε σε μετωπική αντιπαράθεση αλλά να ξεφύγουμε με τη φυγή...
Και όμως, υπάρχουν άτομα για τα οποία η τάση φυγής από τις καθημερινές απαιτήσεις της ζωής αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης της πραγματικότητας και των κάθε λογής ψυχοσυναισθηματικών τους δυσκολιών. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς είναι, φυσικά, η άντληση συναισθημάτων μοναξιάς, απομόνωσης και αποκοπής από τη ζωή, τις χαρές αλλά και τις πίκρες από τους προβληματισμούς της, πράγμα που στοιχειοθετεί ψυχοπαθολογική κατάσταση.
Το άτομο που διαλέγει τη φυγή από την πραγματικότητα διαλέγει, ουσιαστικά, να μη παλέψει, να μη αγωνισθεί. Σίγουρα η καθημερινή ζωή δημιουργεί εντάσεις με τις απαιτήσεις για επιβίωση, για επιτυχία, για αρμονικές διαπροσωπικές σχέσεις. Η αποτυχία κοστίζει σε όλους μας, αλλά για ορισμένα άτομα η αντιμετώπιση και αποδοχή της αίσθησης της αποτυχίας είναι τόσο οδυνηρή ώστε να τους είναι προτιμότερο να αποσυρθούν από τον αγώνα χωρίς καν να προσπαθήσουν να αγωνισθούν.
Στην διαταραγμένη ψυχοσυναισθηματική αξιολόγηση της πραγματικότητάς τους τα άτομα αυτά διαπιστώνουν, δυστυχώς, ότι εφόσον δεν αγωνισθείς μπορεί μεν να μην κερδίσεις αλλά ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ δεν θα φορτωθείς με την ψυχική φθορά που φέρνει η αίσθηση της αποτυχίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις η τάση φυγής του ατόμου από τον στίβο της ζωής, η αίσθηση της ηττοπάθειας και της ευθυνοφοβίας, εκδηλώνεται εναλλακτικά με μια αναιτιολόγητη για τους μη ειδικούς έντονη επιθετικότητα που επιδείχνουν συγκεκριμένα πρόσωπα. Όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό αποτελεί εμπειρικό δεδομένο στις επιστήμες της συμπεριφοράς και θεωρείται ως περίπτωση επίδειξης των δύο επιφανειών του ίδιου νομίσματος.
Συγκεκριμένα, καθώς προβληματιζόμαστε με τη συμπεριφορά του ίδιου προσώπου το οποίο σε μερικές περιπτώσεις επιδείχνει συμπεριφορά συνεσταλμένου ανθρώπου, υποχωρητικού, που προτιμάει να αποφύγει τις ψυχοσυναισθηματικές εντάσεις παρά να αγωνισθεί, ενώ σε άλλες παρουσιάζεται ιδιαίτερα εκρηκτικό, πρέπει να γνωρίζουμε ότι και τα δύο αυτά σύνδρομα συμπεριφοράς αποκαλύπτουν άτομο που δεν αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του, άτομο που διακατέχεται από συμπλέγματα ανασφάλειας και κατωτερότητας που βρίσκεται, εάν θέλετε να το δούμε πιο λυρικά, έρμαιο του άγχους της προσαρμογής στις πολύπλοκες απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής μας σε πολυσύνθετα αστικοβιομηχανικά κοινωνικά πλέγματα.
Πιθανή η ψυχοπαθολογία
Η τάση φυγής, έμφυτο κομμάτι του κλασικού συνδρόμου φυγής ή μάχης (flight or fight syndrome) που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο ορίζεται ως ψυχοπαθολογική, ως προβληματική, όταν αποτελεί τον "μοναδικό τρόπο" αντιμετώπισης των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής του ατόμου.
Ψυχολογικές και κοινωνιολογικές έρευνες σε χώρες της Ευρώπης και Αμερικής απέδειξαν ότι τα υπερβολικά συνεσταλμένα, αποτραβηγμένα από τις παρέες και τα παιχνίδια παιδιά έχουν ζήσει και έχουν ανατραφεί σε οικογένειες όπου αδέξιοι, ίσως και ανεύθυνοι, γονείς ξεσπούσαν ανελέητα πάνω στα παιδιά τους κάθε φορά που οι ίδιοι αντιμετώπιζαν δυσκολίες στις διαπροσωπικές, συζυγικές ή ευρύτερες ανθρώπινες σχέσεις τους.
Μεγαλώνοντας στο σπίτι με συνεχές το συναίσθημα του φόβου, με τιμωρίες και κυκλοθυμική γονική συμπεριφορά το παιδί κλείνεται στον εαυτό του, "κλείνεται στο καβούκι του" όπως έλεγαν οι παλιοί και εσωτερικεύει την συμπεριφορά της απομόνωσης ως τον ενδεδειγμένο τρόπο επιβίωσής του. Συχνά μάλιστα αυτά είναι τα παιδιά που “το σκάνε” από το σπίτι τους και τα ψάχνουν απεγνωσμένα γονείς, συγγενείς και αστυνομικές αρχές…
Φυσικά στην μετέπειτα ζωή αυτού του παιδιού κάθε έντονη διαπροσωπική σύγκρουση που θα την ακολουθεί και ψυχοσυναισθηματική ένταση θα το οδηγήσει αναπόφευκτα πια στην απομόνωση, στο κλείσιμο στον εαυτό του στην φυγή από την πραγματικότητα...
Πέρα από την επώδυνη αλλά ψυχοπαθολογικά ήπια μορφή φυγής από ανεπιθύμητα πρόσωπα και καταστάσεις υπάρχουν οι πιο έντονες μορφές όπως η δημιουργία της «αγοραφοβίας» (πρόκειται για τις περιπτώσεις όπου το άτομο αποφεύγει δρόμους, πλατείες, κινηματογράφους, λεωφορεία κλπ) ή ακόμη και την καθολική φυγή από την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τα ψυχωτικά άτομα όπως για παράδειγμα η φυγή που κάνει «στον κόσμο του πουθενά» ένα σχιζοφρενικό άτομο ή η φυγή που κάνει από το δικό του κοινωνικό σύστημα ο ναρκομανής, ο αλκοολικός και, η τραγικά αμετάκλητη περίπτωση «φυγής» του αυτόχειρα.."
Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
και πιο μεγαλόσωμα από αυτόν ζώα στην καθημερινή του πάλη για την επιβίωση στον πλανήτη μας.
Καθημερινά δημιουργούνται σε όλους μας καταστάσεις και προκύπτουν σε μετωπική αντιπαράθεση απειλές και κίνδυνοι που επιλέγουμε να αποφύγουμε με τη φυγή. Το κλασικό δίλημμα ήταν και παραμένει σχεδόν αναλλοίωτα ταυτισμένο με το σύνδρομο «μάχης ή φυγής» (fight or flight). Πέρα, όμως, από συγκεκριμένες και αντικειμενικά επιβεβαιωμένες καταστάσεις ή πρόσωπα που μας απειλούν υπάρχουν και συμβολικές καταστάσεις, ψυχολογικές και ψυχοσυναισθηματικές που αναγκάζουν το άτομο να επιλέξει όχι τη λύση της αντιπαράθεσης, της εμπλοκής ή συμπλοκής αλλά τη λύση της φυγής...
Ένα θεμελιακό ψυχολογικό ερώτημα που διαφοροποιεί την υγιή από την παθολογική «τάση φυγής» σχετίζεται τόσο με τη σοβαρότητα του κινδύνου όσο και με τη συχνότητα με την οποία ένα συγκεκριμένο άτομο διαλέγει τη φυγή από ανεπιθύμητα πρόσωπα και ανεπιθύμητες καταστάσεις. Οι σύγχρονες συνθήκες ζωής, χωρίς να θυμίζουν την ωμή πρόκληση της ζούγκλας, ενέχουν σημαντικά στοιχεία κινδύνου, δημιουργούν σωρεία συμβολικών συγκρούσεων μεταξύ ατόμων και ομάδων, φορολογούν αδιάκοπα την προσωπικότητα και την ψυχική μας ισορροπία. Φυσικά ο σύγχρονος άνθρωπος παράγωγο της βιομηχανικής και καταναλωτικής κοινωνίας διαθέτει τους απαραίτητους μηχανισμούς άμυνας για λειτουργία και επιβίωση στις απαιτήσεις των ψυχολογικών-κοινωνιολογικών-οικονομικών δομών μέσα στις οποίες ζει και εργάζεται.
Προσωπικές εμπειρίες
Με λίγη καλή προσπάθεια πιστεύω ότι ο καθένας και η καθεμιά μας μπορεί να απαριθμήσει αμέτρητες περιπτώσεις στις οποίες αντιμετωπίζοντας συμβολικούς κινδύνους ή και ψυχολογικά προβλήματα προτιμήσαμε να μην εμπλακούμε σε μετωπική αντιπαράθεση αλλά να ξεφύγουμε με τη φυγή...
Και όμως, υπάρχουν άτομα για τα οποία η τάση φυγής από τις καθημερινές απαιτήσεις της ζωής αποτελεί τον μοναδικό τρόπο αντιμετώπισης της πραγματικότητας και των κάθε λογής ψυχοσυναισθηματικών τους δυσκολιών. Το αποτέλεσμα μιας τέτοιας συμπεριφοράς είναι, φυσικά, η άντληση συναισθημάτων μοναξιάς, απομόνωσης και αποκοπής από τη ζωή, τις χαρές αλλά και τις πίκρες από τους προβληματισμούς της, πράγμα που στοιχειοθετεί ψυχοπαθολογική κατάσταση.
Το άτομο που διαλέγει τη φυγή από την πραγματικότητα διαλέγει, ουσιαστικά, να μη παλέψει, να μη αγωνισθεί. Σίγουρα η καθημερινή ζωή δημιουργεί εντάσεις με τις απαιτήσεις για επιβίωση, για επιτυχία, για αρμονικές διαπροσωπικές σχέσεις. Η αποτυχία κοστίζει σε όλους μας, αλλά για ορισμένα άτομα η αντιμετώπιση και αποδοχή της αίσθησης της αποτυχίας είναι τόσο οδυνηρή ώστε να τους είναι προτιμότερο να αποσυρθούν από τον αγώνα χωρίς καν να προσπαθήσουν να αγωνισθούν.
Στην διαταραγμένη ψυχοσυναισθηματική αξιολόγηση της πραγματικότητάς τους τα άτομα αυτά διαπιστώνουν, δυστυχώς, ότι εφόσον δεν αγωνισθείς μπορεί μεν να μην κερδίσεις αλλά ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ δεν θα φορτωθείς με την ψυχική φθορά που φέρνει η αίσθηση της αποτυχίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις η τάση φυγής του ατόμου από τον στίβο της ζωής, η αίσθηση της ηττοπάθειας και της ευθυνοφοβίας, εκδηλώνεται εναλλακτικά με μια αναιτιολόγητη για τους μη ειδικούς έντονη επιθετικότητα που επιδείχνουν συγκεκριμένα πρόσωπα. Όσο παράδοξο και αν ακούγεται αυτό αποτελεί εμπειρικό δεδομένο στις επιστήμες της συμπεριφοράς και θεωρείται ως περίπτωση επίδειξης των δύο επιφανειών του ίδιου νομίσματος.
Συγκεκριμένα, καθώς προβληματιζόμαστε με τη συμπεριφορά του ίδιου προσώπου το οποίο σε μερικές περιπτώσεις επιδείχνει συμπεριφορά συνεσταλμένου ανθρώπου, υποχωρητικού, που προτιμάει να αποφύγει τις ψυχοσυναισθηματικές εντάσεις παρά να αγωνισθεί, ενώ σε άλλες παρουσιάζεται ιδιαίτερα εκρηκτικό, πρέπει να γνωρίζουμε ότι και τα δύο αυτά σύνδρομα συμπεριφοράς αποκαλύπτουν άτομο που δεν αισθάνεται άνετα με τον εαυτό του, άτομο που διακατέχεται από συμπλέγματα ανασφάλειας και κατωτερότητας που βρίσκεται, εάν θέλετε να το δούμε πιο λυρικά, έρμαιο του άγχους της προσαρμογής στις πολύπλοκες απαιτήσεις της σύγχρονης ζωής μας σε πολυσύνθετα αστικοβιομηχανικά κοινωνικά πλέγματα.
Πιθανή η ψυχοπαθολογία
Η τάση φυγής, έμφυτο κομμάτι του κλασικού συνδρόμου φυγής ή μάχης (flight or fight syndrome) που υπάρχει σε κάθε άνθρωπο ορίζεται ως ψυχοπαθολογική, ως προβληματική, όταν αποτελεί τον "μοναδικό τρόπο" αντιμετώπισης των απαιτήσεων της καθημερινής ζωής του ατόμου.
Ψυχολογικές και κοινωνιολογικές έρευνες σε χώρες της Ευρώπης και Αμερικής απέδειξαν ότι τα υπερβολικά συνεσταλμένα, αποτραβηγμένα από τις παρέες και τα παιχνίδια παιδιά έχουν ζήσει και έχουν ανατραφεί σε οικογένειες όπου αδέξιοι, ίσως και ανεύθυνοι, γονείς ξεσπούσαν ανελέητα πάνω στα παιδιά τους κάθε φορά που οι ίδιοι αντιμετώπιζαν δυσκολίες στις διαπροσωπικές, συζυγικές ή ευρύτερες ανθρώπινες σχέσεις τους.
Μεγαλώνοντας στο σπίτι με συνεχές το συναίσθημα του φόβου, με τιμωρίες και κυκλοθυμική γονική συμπεριφορά το παιδί κλείνεται στον εαυτό του, "κλείνεται στο καβούκι του" όπως έλεγαν οι παλιοί και εσωτερικεύει την συμπεριφορά της απομόνωσης ως τον ενδεδειγμένο τρόπο επιβίωσής του. Συχνά μάλιστα αυτά είναι τα παιδιά που “το σκάνε” από το σπίτι τους και τα ψάχνουν απεγνωσμένα γονείς, συγγενείς και αστυνομικές αρχές…
Φυσικά στην μετέπειτα ζωή αυτού του παιδιού κάθε έντονη διαπροσωπική σύγκρουση που θα την ακολουθεί και ψυχοσυναισθηματική ένταση θα το οδηγήσει αναπόφευκτα πια στην απομόνωση, στο κλείσιμο στον εαυτό του στην φυγή από την πραγματικότητα...
Πέρα από την επώδυνη αλλά ψυχοπαθολογικά ήπια μορφή φυγής από ανεπιθύμητα πρόσωπα και καταστάσεις υπάρχουν οι πιο έντονες μορφές όπως η δημιουργία της «αγοραφοβίας» (πρόκειται για τις περιπτώσεις όπου το άτομο αποφεύγει δρόμους, πλατείες, κινηματογράφους, λεωφορεία κλπ) ή ακόμη και την καθολική φυγή από την πραγματικότητα που χαρακτηρίζει τα ψυχωτικά άτομα όπως για παράδειγμα η φυγή που κάνει «στον κόσμο του πουθενά» ένα σχιζοφρενικό άτομο ή η φυγή που κάνει από το δικό του κοινωνικό σύστημα ο ναρκομανής, ο αλκοολικός και, η τραγικά αμετάκλητη περίπτωση «φυγής» του αυτόχειρα.."
Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ
Ματωμένα τηλέφωνα
"Τα «ματωμένα διαμάντια» έχουν λιγοστέψει. Τώρα κρατάμε «ματωμένα τηλέφωνα». Ενα άσχημο παράδοξο του 21ου αιώνα είναι ότι ορισμένα από τα πιο κομψά σύμβολα του μοντερνισμού- τα έξυπνα τηλέφωνα, οι φορητοί υπολογιστές και οι ψηφιακές φωτογραφικές μηχανές - κατασκευάζονται από μέταλλα που... φαίνεται ότι είναι η αιτία μαζικών σφαγών και βιασμών στο Κονγκό
Διαβάζοντας για την κοσμοπλημμύρα στα καταστήματα που πουλούν το καινούργιο iΡhone, σκέφτομαι: «Πώς θα υποτάξουμε αυτή την επιθυμία για νέες τεχνολογίες στην ανάγκη να μειωθούν οι άδικοι θάνατοι στην Κεντρική Αφρική;».
Ποτέ δεν αντίκρισα πιο βάρβαρο πόλεμο από αυτόν του Κονγκό. Οσα είδα με στοιχειώνουν. Εκεί είδα γυναίκες ακρωτηριασμένες, παιδιά που εξαναγκάστηκαν να φάνε τη σάρκα των γονιών τους, κορίτσια που βιάστηκαν σε βαθμό που να καταστραφούν τα εσωτερικά γεννητικά τους όργανα. Οι πολέμαρχοι χρηματοδοτούν εν μέρει τη δράση τους πουλώντας σε ξένες εταιρείες ορυκτά που περιέχουν ταντάλιο, βολφράμιο, κασσίτερο και χρυσό. Για παράδειγμα, το ταντάλιο από το Κονγκό χρησιμοποιείται για την κατασκευή πυκνωτών που μπαίνουν σε τηλέφωνα, υπολογιστές και παιχνιδομηχανές.
Οι κατασκευαστές ηλεκτρονικών ειδών έχουν προσπαθήσει να τα αποσιωπήσουν όλα αυτά. Θέλουν να βλέπει κανείς ένα γκάτζετ και να σκέφτεται τη λέξη «ευημερία»- όχι τη λέξη «αίμα».
Και όμως υπάρχει ένα μικρό κίνημα που πιέζει τις εταιρείες να κρατήσουν τα «ματωμένα μεταλλεύματα» μακριά από την αλυσίδα παραγωγής προϊόντων υψηλής τεχνολογίας. Χρησιμοποιώντας τις ιστοσελίδες Facebook και ΥouΤube οι ακτιβιστές παρενοχλούν εταιρείες κολοσσούς όπως οι Αpple, Ιntel και Research in Μotion (κατασκευάστρια του Βlackberry), ζητώντας τους να εξασφαλίσουν ότι τα μεταλλεύματα που χρησιμοποιούν δεν τους παρέχονται από την κονγκολέζικη πολιτοφυλακή.
Το περασμένο Σαββατοκύριακο «ανέβηκε» στο Διαδίκτυο ένα χιουμοριστικό βίντεο βασισμένο σε γνωστή διαφήμιση υπολογιστών το οποίο εμπαίζει τους υπολογιστές της Αpple και των άλλων εταιρειών, υπενθυμίζοντας ότι κατά καιρούς μοντέλα τους κατασκευάζονται από αμφιλεγόμενης προέλευσης μέταλλα.
Στα πανηγυρικά εγκαίνια του νέου καταστήματος της Αpple στην Ουάσιγκτον συγκεντρώθηκαν πολυάριθμοι διαδηλωτές οι οποίοι ζητούσαν να δεσμευτεί η εταιρεία ότι θα χρησιμοποιεί μόνο μεταλλεύματα τα οποία δεν προέρχονται από περιοχές με αιματηρές συγκρούσεις. Τον περασμένο μήνα ακτιβιστές γέμισαν ασφυκτικά τη σελίδας της Ιntel στο Facebook με εκκλήσεις για την υποστήριξη αυστηρότερης νομοθεσίας που θα ελέγχει το εμπόριο των «ματωμένων μεταλλευμάτων». Για ένα διάστημα η Ιntel έσβηνε τα σχόλια αυτά, προκαλώντας δημόσια κατακραυγή η οποία συγκέντρωσε περισσότερη προσοχή στα «ματωμένα μεταλλεύματα» από όση θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν οι υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Εν μέρει, ως αποτέλεσμα αυτού, έγιναν αποδεκτές οι απαιτήσεις να αναφέρουν οι εταιρείες αν χρησιμοποιούν μεταλλεύματα από περιοχές συγκρούσεων.
Ας θυμηθούμε ότι το Ανατολικό Κονγκό αποτελεί τόπο των πιο θανάσιμων συγκρούσεων μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και περιγράφεται ως η παγκόσμια πρωτεύουσα των βιασμών. Από τον Απρίλιο του 2007 ο πόλεμος έχει κοστίσει τη ζωή σε 5,4 εκατομμύρια άτομα, ενώ ο φόρος αίματος αυξάνεται κατά 45.000 άτομα τον μήνα.
Βέβαια δεν ευθύνονται οι αμερικανικές εταιρείες για τη σφαγή, ούτε αν σταματήσουν να χρησιμοποιούν μεταλλεύματα από το Κονγκό θα λήξει ο πόλεμος. Ακόμη και η μη κυβερνητική οργάνωση κατά της γενοκτονίας «Εnough Ρroject», η οποία ηγήθηκε της σχετικής εκστρατείας, εκτιμά ότι μόνο το ένα πέμπτο των παγκόσμιων ποσοτήτων τανταλίου προέρχεται από το Κονγκό. Ωστόσο αυτά τα μεταλλεύματα «σκοτώνουν».
« Δεν υπάρχει μαγική λύση για ειρήνη στο Κονγκό, αλλά τα μεταλλεύματα αποτελούν μία από τις αιτίες της σύγκρουσης » σημειώνει ο Ντέβιντ Σάλιβαν της «Εnough Ρroject». Για να λυθεί το πρόβλημα, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν οι οικονομικές συνισταμένες του πολέμου.
Η κυβέρνηση Ομπάμα θα έπρεπε να ασκήσει περισσότερη πίεση στη Ρουάντα ώστε να διαδραματίσει πιο εποικοδομητικό ρόλο στο διπλανό Κονγκό. Πέραν πάσης δικαιολογίας, η Ρουάντα έχει ενισχύσει σημαντικά τις ένοπλες ομάδες παρακρατικών, εμπλεκόμενη σημαντικά στο εμπόριο μεταλλευμάτων από περιοχές συγκρούσεων. Το εμπόριο «ματωμένων μεταλλευμάτων» αποτελεί ένα κομμάτι του παζλ του Κονγκό και λόγω της δημόσιας πίεσης μια ομάδα εταιρειών, με προεξάρχουσες την Ιntel και τη Μotorola, αναπτύσσει μια διαδικασία ελέγχου των πηγών του τανταλίου.
Παλιότερα οι κατασκευαστές αρκούνταν σε δηλώσεις των προμηθευτών τους ότι τα μεταλλεύματα δεν προέρχονταν από το Ανατολικό Κονγκό, χωρίς καμία επιβεβαίωση. Ελέγχοντας τις αλυσίδες εφοδιασμού στα χυτήρια για να προσδιορίσουν αν τα μεταλλεύματα είναι καθαρά ή «ματωμένα», θα προσέθετε μόνο ένα μικροποσό στην τιμή ενός κινητού τηλεφώνου, σύμφωνα με την «Εnough Ρroject», που λέει ότι ο υπολογισμός έγινε σε συνεργασία με τις κατασκευάστριες εταιρείες.
«Η Αpple ισχυρίζεται ότι τα προϊόντα της δεν περιέχουν μεταλλεύματα από περιοχές συγκρούσεων επειδή αυτό ισχυρίζονται οι προμηθευτές της. Ο κόσμος πιστεύει ότι αυτή η απάντηση δεν επαρκεί » λέει ο Τζόναθαν Χάτσον της «Εnough Ρroject». Ιδέες για το τι μπορούν να κάνουν οι καταναλωτές για να βοηθήσουν, δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα raisehopeforCongo.org.
Ισως να μπορούμε να σαμποτάρουμε μερικές από τις πιο βάναυσες ομάδες παρακρατικών στον κόσμο, απλώς ξεκαθαρίζοντας στις εταιρείες κατασκευής ηλεκτρονικών ειδών ότι δεν θέλουμε τα αγαπημένα μας γκάτζετ να πλουτίζουν ένοπλους σαδιστές. Κανένα κινητό τηλέφωνο και καμία «ταμπλέτα» δεν είναι «κουλ» αν συμβάλλει στη διαιώνιση ενός από τους πιο κτηνώδεις πολέμους στον πλανήτη Γη."
http://apolitistosteki.blogspot.com/
Αρσενικά...υπό εξαφάνιση .
"Αδιανόητη θα φάνταζε πριν από μερικές δεκαετίες η φράση - κραυγή αγωνίας, που έγινε τίτλος επιτυχημένου βιβλίου και, όπως φαίνεται, εσωτερική προσταγή για γυναίκες του 21ου αιώνα. Ο φεμινισμός, λοιπόν, ευνούχισε τους άντρες ή η κάκιστη ερμηνεία του από θηλυκά με εμμονές και απωθημένα, που σε συνδυασμό με την προβολή προτύπων από τα media - όπου συχνά...
οι άντρες απεικονίζονται ως άτιμοι, κτηνώδεις, αποτυχημένοι ή ανόητοι - οδήγησε σε μια διεστραμμένη εκδοχή του!!!
Την στέρηση της αρχοντιάς και του προστατευτικού ρόλου των ανδρών στην κοινωνία και την αποδόμηση ρόλων αμφοτέρων των φύλων διαπιστώνουν επιστήμονες - συγγραφείς, μεταξύ των οποίων αρκετές εκπρόσωποι του «ασθενούς» φύλου, προκαλώντας σάλο στα.. γυναικεία στίφη. Η διάσημη Αμερικανίδα Κάθλιν Πάρκερ στο συγκλονιστικό βιβλίο «Save the Males» καταγράφει την πορεία του πάλαι ποτέ ισχυρού φύλου προς την παρακμή, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζητήσεων που έχουν ανάψει τον τελευταίο καιρό.
Υπενθυμίζει πως επί 30 χρόνια οι άντρες δέχθηκαν τα πυρά μιας κουλτούρας βασισμένης στην αντίληψη ότι αυτοί φταίνε για κάθε δεινό της ζωής και επιρρίπτει ευθύνες σε «φεμινιστές», media, κινηματογράφο, μουσική, εκπαιδευτικό σύστημα, πολιτική, ενώ ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντόιλ, σε παλαιότερο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, κατηγορεί, επίσης, νομοθέτες και δικαστές. Ο βραβευμένος Γουόρεν Φάρελ, με τελευταίο συγγραφικό έργο το «Does Feminism discriminate against Men?» (Κάνει ο φεμινισμός διακρίσεις κατά των αντρών;), επισημαίνει πως «το πρόβλημα με το φεμινισμό είναι ότι είδε τους άντρες ως εχθρούς.
Όταν μόνο ένα φύλο κερδίζει, τότε και τα δύο φύλα χάνουν», ενώ η Κάρολ Πλα Λιμπό, συγγραφέας του «Prude», διαπιστώνει ότι «παρερμηνεύοντας την ελευθερία, μερικές γυναίκες συμπεριφέρονται χυδαιότερα από το χειρότερο άντρα». Και καθώς πολλά θηλυκά προμηθεύονται και φορούν T-shirts που διατίθενται στη διεθνή αγορά με το σλόγκαν «Boys are stupid - Throw rocks at them» («Τα αγόρια είναι ηλίθια - Λιθοβολήστε τα»!), οι περισσότερες έρευνες μεταδίδουν μια φθαρμένη εικόνα της σημερινής αρρενωπότητας: Παρουσιάζουν τους άντρες νευρωτικούς και λιγότερο καταξιωμένους, «αντικείμενα» και ελάχιστα σεβάσμιους, περισσότερο μπερδεμένους από ποτέ με την ταυτότητα τους και απογοητευμένους, λόγω περιθωριοποίησής τους.
Η σημασία της πατρότητας υποβαθμίστηκε ως παλιομοδίτικη έννοια και οι γυναίκες - αρκετές από τις οποίες αναμασούν τον αστικό μύθο της τεκνοποίησης μέσω κλωνοποίησης και χωρίς τη συμβολή των αντρών - δύσκολα δέχονται ότι τα αγόρια μετά τα επτά τους χρόνια προτιμούν την πατρική συντροφιά.
«Στην Ελλάδα χιλιάδες αρσενικά παιδιά διαζευγμένων γονέων μεγαλώνουν σε γυναικείο περιβάλλον, χωρίς αντρικό πρότυπο, και συχνά ευνουχίζονται νωρίς από τη νοοτροπία των, κατά το διεθνή νεολογισμό, «φεμιναζί» - κίνημα που έχει ως σκοπό την πλήρη απελευθέρωση των αμβλώσεων και χαρακτηρίζεται από ένα τυφλό και αβυσσαλέο μίσος κατά των ανδρών, to be a man is a sin - το να είναι κανείς άνδρας είναι αμαρτία είναι το λογότυπο τους, ανάμεσα στους υποστηρικτές του βρίσκεται κρατώντας βέβαια τα προσχήματα και η Xίλαρι Κλίντον», λέει στον ΕΤ ο πρόεδρος του Συλλόγου για την Αντρική και Πατρική Αξιοπρέπεια, Νίκος Σπιτάλας, αναγγέλλοντας το διεθνές συνέδριο του προσεχούς Ιανουαρίου, στη Δράμα, με θέμα «Δικαιοσύνη και Αυτοσεβασμός Αντρα και Πατέρα».
Η ψυχολόγος Λιάνα Καλιέρου, που ετοιμάζει σχετικό βιβλίο, δηλώνει πως «οι άντρες είναι γενεσιουργοί και οι γυναίκες οφείλουν να το παραδεχθούν», ενώ από το χώρο του θεάματος, που επίσης «κατηγορείται» για την πτώση των αρσενικών, η ηθοποιός Πέγκυ Τρικαλιώτη αντιδρά εύστοχα: «Σώστε τους άντρες, μπας και μας διεκδικήσουν ξανά», ο δε σεναριογράφος Φίλιππος Δεσύλας περιγράφει στον Ε.Τ το πρόβλημα με οκτώ μόνο λέξεις: «Για να βρεθεί ισορροπία, πρέπει πρώτα να χαθεί.»
http://trelokouneli.blogspot.com/
οι άντρες απεικονίζονται ως άτιμοι, κτηνώδεις, αποτυχημένοι ή ανόητοι - οδήγησε σε μια διεστραμμένη εκδοχή του!!!
Την στέρηση της αρχοντιάς και του προστατευτικού ρόλου των ανδρών στην κοινωνία και την αποδόμηση ρόλων αμφοτέρων των φύλων διαπιστώνουν επιστήμονες - συγγραφείς, μεταξύ των οποίων αρκετές εκπρόσωποι του «ασθενούς» φύλου, προκαλώντας σάλο στα.. γυναικεία στίφη. Η διάσημη Αμερικανίδα Κάθλιν Πάρκερ στο συγκλονιστικό βιβλίο «Save the Males» καταγράφει την πορεία του πάλαι ποτέ ισχυρού φύλου προς την παρακμή, ρίχνοντας λάδι στη φωτιά των συζητήσεων που έχουν ανάψει τον τελευταίο καιρό.
Υπενθυμίζει πως επί 30 χρόνια οι άντρες δέχθηκαν τα πυρά μιας κουλτούρας βασισμένης στην αντίληψη ότι αυτοί φταίνε για κάθε δεινό της ζωής και επιρρίπτει ευθύνες σε «φεμινιστές», media, κινηματογράφο, μουσική, εκπαιδευτικό σύστημα, πολιτική, ενώ ο συγγραφέας Ρίτσαρντ Ντόιλ, σε παλαιότερο βιβλίο με τον ίδιο τίτλο, κατηγορεί, επίσης, νομοθέτες και δικαστές. Ο βραβευμένος Γουόρεν Φάρελ, με τελευταίο συγγραφικό έργο το «Does Feminism discriminate against Men?» (Κάνει ο φεμινισμός διακρίσεις κατά των αντρών;), επισημαίνει πως «το πρόβλημα με το φεμινισμό είναι ότι είδε τους άντρες ως εχθρούς.
Όταν μόνο ένα φύλο κερδίζει, τότε και τα δύο φύλα χάνουν», ενώ η Κάρολ Πλα Λιμπό, συγγραφέας του «Prude», διαπιστώνει ότι «παρερμηνεύοντας την ελευθερία, μερικές γυναίκες συμπεριφέρονται χυδαιότερα από το χειρότερο άντρα». Και καθώς πολλά θηλυκά προμηθεύονται και φορούν T-shirts που διατίθενται στη διεθνή αγορά με το σλόγκαν «Boys are stupid - Throw rocks at them» («Τα αγόρια είναι ηλίθια - Λιθοβολήστε τα»!), οι περισσότερες έρευνες μεταδίδουν μια φθαρμένη εικόνα της σημερινής αρρενωπότητας: Παρουσιάζουν τους άντρες νευρωτικούς και λιγότερο καταξιωμένους, «αντικείμενα» και ελάχιστα σεβάσμιους, περισσότερο μπερδεμένους από ποτέ με την ταυτότητα τους και απογοητευμένους, λόγω περιθωριοποίησής τους.
Η σημασία της πατρότητας υποβαθμίστηκε ως παλιομοδίτικη έννοια και οι γυναίκες - αρκετές από τις οποίες αναμασούν τον αστικό μύθο της τεκνοποίησης μέσω κλωνοποίησης και χωρίς τη συμβολή των αντρών - δύσκολα δέχονται ότι τα αγόρια μετά τα επτά τους χρόνια προτιμούν την πατρική συντροφιά.
«Στην Ελλάδα χιλιάδες αρσενικά παιδιά διαζευγμένων γονέων μεγαλώνουν σε γυναικείο περιβάλλον, χωρίς αντρικό πρότυπο, και συχνά ευνουχίζονται νωρίς από τη νοοτροπία των, κατά το διεθνή νεολογισμό, «φεμιναζί» - κίνημα που έχει ως σκοπό την πλήρη απελευθέρωση των αμβλώσεων και χαρακτηρίζεται από ένα τυφλό και αβυσσαλέο μίσος κατά των ανδρών, to be a man is a sin - το να είναι κανείς άνδρας είναι αμαρτία είναι το λογότυπο τους, ανάμεσα στους υποστηρικτές του βρίσκεται κρατώντας βέβαια τα προσχήματα και η Xίλαρι Κλίντον», λέει στον ΕΤ ο πρόεδρος του Συλλόγου για την Αντρική και Πατρική Αξιοπρέπεια, Νίκος Σπιτάλας, αναγγέλλοντας το διεθνές συνέδριο του προσεχούς Ιανουαρίου, στη Δράμα, με θέμα «Δικαιοσύνη και Αυτοσεβασμός Αντρα και Πατέρα».
Η ψυχολόγος Λιάνα Καλιέρου, που ετοιμάζει σχετικό βιβλίο, δηλώνει πως «οι άντρες είναι γενεσιουργοί και οι γυναίκες οφείλουν να το παραδεχθούν», ενώ από το χώρο του θεάματος, που επίσης «κατηγορείται» για την πτώση των αρσενικών, η ηθοποιός Πέγκυ Τρικαλιώτη αντιδρά εύστοχα: «Σώστε τους άντρες, μπας και μας διεκδικήσουν ξανά», ο δε σεναριογράφος Φίλιππος Δεσύλας περιγράφει στον Ε.Τ το πρόβλημα με οκτώ μόνο λέξεις: «Για να βρεθεί ισορροπία, πρέπει πρώτα να χαθεί.»
http://trelokouneli.blogspot.com/
Το Μπορντέλο

Επειδή συχνά πυκνά ακούω διάφορους να αποκαλούν τη χώρα μας μπορντέλο, σας παραθέτω έναν πίνακα εποχής από ένα πραγματικό μπορντέλο. Όπως βλέπετε επικρατεί τάξη, υψηλή αισθητική, καθαριότητα, υγειινή, οργάνωση και το κυριώτερο, όλοι γνωρίζουν το ρόλο τους και ο καθένας κάνει σωστά τη δουλειά του, υπό το άγρυπνο βλέμμα βέβαια της δυευθύντριας (τσατσάς)! Και ερωτώ:
Έχει καμια σχέση αυτό το περιβάλλον με τη χώρα μας;;;;
Πως λοιπόν την αποκαλείτε μπορντέλο;;;
(από FACE BOOK Φωτογραφίες του/της Νικόλαος Παντελίδης)
Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010
Κιφηνείον " η ΕΛΛΑΣ"
(Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας)
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενεια κή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δι κτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενÎ! �ές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέ σα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετι κό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυ ναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιο δικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετα νάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναÎ! �ικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσό ντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασα φείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δη μόσιο ή για υπάλληλοι ! κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυ χίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κα τσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ρα διόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρο νικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβά ζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφό ρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλ λιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυ μία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δου λειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερι κά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παι διά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυ πία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνÎ! �ι τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολεÎ! �ται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγ ματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμή νου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μα θήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα! παιδιά από τις σχολές και δικαίως! ζητÎ �ύν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέ τοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου λειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλ λιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγά ρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δου λειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τί ρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτι κά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρÎ! �ς των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρε ώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίαÏ! ‚ νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τÎ! �υς πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμη θούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω Ï! �ον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύ τερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμί ζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοί ρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζοÏ! �σα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθή να δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγι νε άγνωστη λέξη.
(*) Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τεύχος 395, Νοέμβριος 2004, σσ.548-550
Σημείωση (Πηγή: 'ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ' τ. 45)
Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά.
Μια οικογενεια κή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δι κτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενÎ! �ές «κουλοχέρηδων», παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέ σα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετι κό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυ ναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν. Γι' αυτό τουμπάραμε...
Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιο δικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετα νάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναÎ! �ικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσό ντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασα φείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δη μόσιο ή για υπάλληλοι ! κάποιας πολυεθνικής.
Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυ χίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κα τσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ρα διόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρο νικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβά ζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφό ρητου «κινητού» τους.
Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλ λιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυ μία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δου λειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερι κά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παι διά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυ πία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνÎ! �ι τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.
Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.
Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολεÎ! �ται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγ ματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμή νου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μα θήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα! παιδιά από τις σχολές και δικαίως! ζητÎ �ύν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέ τοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου λειά τα παιδιά αυτά;
Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλ λιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγά ρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.
Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δου λειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τί ρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτι κά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρÎ! �ς των αετών.
Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρε ώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίαÏ! ‚ νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).
Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τÎ! �υς πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!
Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμη θούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω Ï! �ον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».
Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύ τερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμί ζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοί ρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζοÏ! �σα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθή να δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...
Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγι νε άγνωστη λέξη.
(*) Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τεύχος 395, Νοέμβριος 2004, σσ.548-550
Σημείωση (Πηγή: 'ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ' τ. 45)
Πέμπτη 16 Σεπτεμβρίου 2010
Μα γιατί σε σιχαίνομαι τόσο πολύ.....;
Από μικρό παιδί δέν γουστάρω τούς ταξιτζήδες . Ταξιτζής όμως ήταν αυτός που με πήγε στο Κ.Α.Τ. μετά από πολύ σοβαρό τροχαίο και βέβαια δέν πληρώθηκε ποτέ για τη κούρσα του . Του έκανα το taxi μουνί από τα αίματα μου και φυσικά δέν ξέρω ποιος ήταν γιατί έφυγε . Δέν γουστάρω με τίποτα τούς δημόσιους υπαλλήλους , αλλά δημόσιοι υπάλληλοι ήταν οι γιατροί που μου έσωσαν τη ζωή όταν έπαθα έμφραγμα , και οι πυροσβέστες που έσβησαν τη φωτιά και δεν κάηκε το σπίτι μου και σήμερα έχω που να κοιμίσω το παιδάκι μου . Σίγουρα δέν γουστάρω τους δικηγόρους αλλά δικηγόροι με έχουν βγάλει καθαρό για κάθε μαλακία που έκανα στη ζωή μου .Και βέβαια δέν γουστάρω με τίποτα...μα με τίποτα τούς πολιτικούς...αλλά τούς βγάζουν άλλοι, δέν βγαίνουν από μόνοι τους !
Με σένα όμως ρε παιδάκι μου υπάρχει μεγάλο πρόβλημα. Γιατί κάθε φορά που σε πλησιάζω μου μυρίζει βόθρος ; Γιατί κάθε φορά που σε βλέπω μου έρχεται αναγούλα και θέλω να ξεράσω ; Γιατί κάθε φορά που σε ακούω αυτόματα το μυαλό σκέφτεται χωματερή ; Γιατί είσαι ο μοναδικός που δεν πρόκειται ποτέ να πιστέψω . Γιατί , ενώ έχεις κάνεις τα πάντα για να είσαι ευπαρουσίαστος , βλέπω σαπίλα ;
Σίγουρα έχω σοβαρό πρόβλημα και πρέπει να το κοιτάξω. Κάνε μου τη χάρη σε παρακαλώ κύριε Δημοσιογράφε ....κοίτα το και εσύ !
Υ.Γ. Μόλις το κοιτάξουμε και οι δύο να ψάξουμε μαζί , γιατί κάθε φορά που ακούω ότι κάνετε λειτούργημα ξύνω τ' αρχίδια μου , καθώς επίσης γιατί κάθε φορά που σκοτώνεται κάποιος από εσάς , εν ώρα καθήκοντος , με αφήνει παγερά αδιάφορο ( εν ώρα καθήκοντος έγραψα ηλίθιοι , και το ξανατονίζω) Γιώργος Π. Πολοπετράκης
Κυριακή 5 Σεπτεμβρίου 2010
Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2010
Βόδια Αμερικάνοι....
Ο παρακάτω διάλογος μεταξύ Αμερικανών και Ισπανών λέγεται ότι είναι πραγματικός, σύμφωνα με αυτούς που τον δημοσιοποίησαν, και καταγράφτηκε από το κανάλι 106 (Finisterra/ Galicia) των Θαλάσσιων Επικοινωνιών.
Ισπανοί: Εδώ Α-835, για να αποφύγετε την σύγκρουση παρακαλώ αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας....
Αμερικανοί : Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί : Αρνητικόν! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί : Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί: Την υπόδειξή σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Εάν δεν θέλετε να προσκρούσετε επάνω μας, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: (Με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους USS Montana του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου των ΗΠΑ. Έχουμε μαζί μας δυο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών. Δεν κάνω ΥΠΟΔΕΙΞΗ αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ! Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του στόλου μας. Πάραυτα τσακιστείτε και αλλάξτε πορεία!
Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δυο άτομα. Έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δυο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι. Το καναρίνι κοιμάται αυτήν την ώρα. Επιπλέον μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial de La Coruna. Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-853 των ισπανικών ακτών Finisterra Galicia και σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε. Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών. Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γαμημένες απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γαμημένου σκάφους σας που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεσται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας. Αλλά και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί : OK . Κατανοητό, ευχαριστούμε.
Ισπανοί: Εδώ Α-835, για να αποφύγετε την σύγκρουση παρακαλώ αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια. Αυτή τη στιγμή βρίσκεστε 25 ναυτικά μίλια μακριά και κατευθύνεστε ακριβώς κατά πάνω μας....
Αμερικανοί : Αλλάξτε εσείς την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί : Αρνητικόν! Επαναλαμβάνω, αλλάξτε πορεία 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί : Σας ομιλεί ο πλοίαρχος σκάφους των ΗΠΑ, αλλάξτε πάραυτα την πορεία σας 15 μοίρες νότια.
Ισπανοί: Την υπόδειξή σας δεν την βρίσκουμε ούτε λογική ούτε εφικτή. Εάν δεν θέλετε να προσκρούσετε επάνω μας, αλλάξτε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί: (Με υψωμένη φωνή) Σας ομιλεί ο πλοίαρχος Richard James Howard του σκάφους USS Montana του δεύτερου σε μέγεθος αεροπλανοφόρου του στόλου των ΗΠΑ. Έχουμε μαζί μας δυο αντιτορπιλικά, καταδιωκτικό αεροσκάφος και τέσσερα υποβρύχια. Επιπλέον έχουμε την υποστήριξη καταδρομικών. Δεν κάνω ΥΠΟΔΕΙΞΗ αλλά σας ΔΙΑΤΑΣΣΩ! Αλλάξτε πορεία 15 μοίρες νότια, σε αντίθετη περίπτωση θα προβούμε σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του στόλου μας. Πάραυτα τσακιστείτε και αλλάξτε πορεία!
Ισπανοί: Σας ομιλεί ο Juan Manuel Salas Alcantara, εδώ είμαστε δυο άτομα. Έχουμε μαζί μας ένα σκύλο, το βραδινό μας φαγητό, δυο μπουκάλια μπύρα και ένα καναρίνι. Το καναρίνι κοιμάται αυτήν την ώρα. Επιπλέον μας υποστηρίζει ο ραδιοφωνικός σταθμός Cadena Dial de La Coruna. Σας ομιλούμε από τον φάρο με αριθμό Α-853 των ισπανικών ακτών Finisterra Galicia και σας γνωστοποιούμε ότι δεν έχουμε πρόθεση να μετακινηθούμε. Δεν έχουμε ιδέα αν είμαστε ο μεγαλύτερος ή ο μικρότερος φάρος των Ισπανικών ακτών. Μπορείτε να προβείτε σε όλες τις γαμημένες απαραίτητες ενέργειες για την ασφάλεια του γαμημένου σκάφους σας που σας επαναλαμβάνω κατευθύνεσται ολοταχώς προς τις βραχώδεις ακτές μας. Αλλά και πάλι επιμένουμε και σας υποδεικνύουμε να αλλάξετε την πορεία σας 15 μοίρες βόρεια.
Αμερικανοί : OK . Κατανοητό, ευχαριστούμε.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


.jpg)

